فمنیسمِ محدود به موی زائد.

غذاهای خاصِ هر کشور، در سرزمین‌های دیگر به اقتضای ذائقه‌ی مردمانش طبخ می‌شوند؛ شاید بتوان گفت «بومی» می‌گردند.
به‌گمانم مکتب‌های فکری نیز چنین‌اند — هر جا و میان هر مردمی، به‌گونه‌ای ویژه‌ی همان جامعه معنا و تفسیر می‌شوند.

چرا فمینیسم در کشور ما با قرائتی گاه عجیب، متعصبانه و حتی سطحی ارائه می‌شود؟
چرا مکتبی که معنایی گسترده و انسانی دارد، این روزها به ابزاری برای نمایشِ افراط‌گرایی و برچسبِ تندروی بدل شده است؟

شاید به آن دلیل که هیچ مکتب فکری یا اعتقادی، هرگز به اندازه‌ی پیروانِ نادان و مبلغانِ ناآگاه خود، از دشمنانش آسیب ندیده است.
اگر می‌خواهید مکتبی را تضعیف یا نابود کنید، کافی‌ست مبلغانی نابلد و ناشی را در رأس امور مربوط به آن بگمارید.

کسانی که به نام فمینیسم، تمام تلاش‌شان را صرف بودن یا نبودنِ «موی زائد» بدن و صورتِ زنان کرده‌اند و برای این «دستاورد بزرگ» می‌جنگند، هنوز از ابتدایی‌ترین و نازل‌ترین مفهوم فمینیسم عبور نکرده‌اند.
آنان که بزرگ‌ترین معضلِ جامعه‌ی سنتی و مردسالار را به مسائلِ جنسی فروکاسته‌اند و فمینیسم را هم‌سنگِ آزادیِ جنسی می‌دانند، نه جامعه را می‌شناسند و نه به درکی درست از مکتبی که ادعای نمایندگی‌اش را دارند، رسیده‌اند.

آن‌ها که ناخواسته در برابر مردسالاری، عَلَمِ زن‌سالاری برافراشته‌اند، هنوز به جوهره‌ی نخستینِ فمینیسمِ متعادل — یعنی «برابری» — پی نبرده‌اند.

این مدافعانِ ظاهریِ حقوق زنان، از دردِ زنانی که در دورافتاده‌ترین نقاطِ کشور با دشواری‌های واقعی دست‌و‌پنجه نرم می‌کنند، بی‌خبرند. دغدغه‌شان نه تبعیض در آموزش، کار و امنیت است، بلکه موی زائدِ صورت و بدن زنان! و اسلحه‌ی مبارزاتی‌شان نیز اصلاح نکردنِ آن تا دشمنِ فرضی را به زانو درآورند!

مسئله‌ی زنانِ امروزِ جامعه‌ی ما فراتر از موی زائد است؛ و باید تأسف خورد به حالِ جامعه‌ای که فعالِ مدنی و فمینیستِ آن، تنها در محدوده‌ی تن و ظاهر متوقف مانده است.

فمینیسمِ محدود به موی زائد، تفاوتی با دیگر مکتب‌های زائد و دست‌وپاگیرِ بشری ندارد.
فمینیسم را باید «برابری» معنا کرد — تلاشی برای رسیدن به حقوقِ حقیقی و انسانی‌ای که از زنان، در همه‌ی اقشار و طبقات جامعه، دریغ شده است.

ایران، محدود به شهرهای بزرگ نیست.
دغدغه‌ی زنانِ دورافتاده‌ترین روستاهای این سرزمین، نه موی زائد است و نه آزادیِ جنسی؛ بلکه دسترسی به آموزش، امنیت، احترام است و حقِ زیستن در شأنِ در شرایط اجتماعی با مردان.

ماندانا حیدریان هرمانسون