رابطه با آدم‌ها، چون راه رفتن در مه است؛ تا قدم برنداری، هیچ‌چیز را نمی‌بینی.

ارتباط با آدم‌ها شبیهِ راه‌رفتن در مه است؛ پیشِ پای‌مان پیداست، اما چند متر آن‌سوتر، تصویرها مبهم‌اند و نه‌چندان روشن.
گام‌به‌گام که نزدیک‌تر می‌شویم، وضوحِ تصویر بیشتر می‌شود و درک‌مان از رابطه و از آدمی که گمان می‌کردیم می‌شناسیم، کامل‌تر.

اما نمی‌توان همیشه رابطه را در همان حوالی متوقف کرد. با گذشتِ زمان، نگاهِ ما به ارتباط و به آن آدمِ خاص تغییر می‌کند. اگر رابطه بهتر یا بدتر شود، بی‌تردید یکی از علت‌هایش خودِ ما هستیم.

نمی‌شود نقشِ خودمان را در شکل‌گیریِ کیفیتِ ارتباط با دیگران نادیده بگیریم؛ نه اگر رابطه به بیراهه رفت، تصور کنیم در حق‌مان جفا شده، و نه اگر خوب پیش رفت، آن را به بخت و اقبال و کائنات نسبت دهیم.

همیشه ما هستیم که در این جاده‌ی مه‌آلود، رو به جلو گام برمی‌داریم.
فعل از ماست و نتیجه، بازتابِ عملِ ماست — زنجیره‌ای از کنش و واکنش‌هایی که در مسیرِ یک ارتباط شکل می‌گیرند.

ماندانا حیدریان هرمانسون