زنی زیر نور چراغ قرمز | محمد اسعدی

معرفی اثر

«زنی زیر نور چراغ قرمز» مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه به‌هم‌پیوسته با فضایی شهری، تلخ و واقع‌گرایانه است که به زیست انسان معاصر در لایه‌های پنهان شهر می‌پردازد. این کتاب با تمرکز بر تنهایی، روابط شکننده، میل، خشونت پنهان و گسست‌های عاطفی، تصویری بی‌پرده از انسان‌هایی ارائه می‌دهد که در لحظه‌های توقف، انتظار و تصمیم، زیر «چراغ قرمز» زندگی ایستاده‌اند.

درباره اثر

در این مجموعه، محمد اسعدی با نثری تصویری، موجز و بی‌اغراق، روایت‌هایی می‌آفریند که اغلب در فضاهای شهری، آپارتمان‌ها، خیابان‌ها و موقعیت‌های روزمره شکل می‌گیرند، اما به‌تدریج به لایه‌های عمیق روان شخصیت‌ها نفوذ می‌کنند. داستان‌ها با ریتمی سینمایی و جزئی‌نگر پیش می‌روند و مرز میان اخلاق، میل، خاطره و خشونت را به چالش می‌کشند.

«زنی زیر نور چراغ قرمز» کتابی است درباره‌ی مکث‌های خطرناک زندگی؛ لحظاتی که یک انتخاب می‌تواند مسیر انسان را تغییر دهد.

ویژگی‌های اثر

• مجموعه داستان کوتاه معاصر

• فضاسازی شهری، واقع‌گرایانه و گاه تلخ

• نثری تصویری و سینمایی

• پرداخت به تنهایی، میل، خشونت پنهان و روابط انسانی

• شخصیت‌محور و مبتنی بر موقعیت

• مناسب علاقه‌مندان به داستان کوتاه اجتماعی معاصر

مشخصات فنی

عنوان: زنی زیر نور چراغ قرمز

زنی زیر نور چراغ قرمز (3)

نویسنده: محمد اسعدی

ویراستار: زهرا احسان‌منش

نمونه‌خوان: شیرین حیدریان

 صفحه‌آرا: امید مقدس

 طراح جلد: سمیه نقی‌پور 

ناشر: انتشارات باستین

زبان: فارسی

نوع جلد: شومیز
تعداد صفحات: ۱۱۸ صفحه
فرمت انتشار: چاپی، دیچیتال و صوتی

شابک (ISBN):
978-91-989236-7-4

بخشی از اثر

او اغلب مجبور بود برای فاخر جلوه ‌دادن بعضی کتاب‌ها، با کلمه‌هایی سروکله بزند که مدت‌ها بود اقتدارشان را از دست داده بودند و هرچه آن‌ها را می‌چلاندی، چیزی ازشان بیرون نمی‌آمد. شده بود مشاطه‌ی واژه‌ها و این بده‌بستانی بود بین او و آن‌هایی که آخر هر ماه به او پول می‌دادند. شرایطِ مالی‌اش به‌قدری فجیع بود که هیچ‌جور نمی‌توانست با پول شوخی کند. پول با هیچ‌کس تعارف نداشت، شعور درستی هم نداشت. صریح بود، به‌صراحت ودکا، که می‌سوزانَد و پیش می‌رود. حقوق ماهانه کثافتِ تمام‌عیاری بود که زنده ماندن او و شاید خیلی‌های دیگر را مشروط می‌کرد به ندیده‌گرفتن خیلی چیزها یا حتی نفی خودشان؛ سیکلِ احمقانه‌ای که آن‌ها را به یک‌جور دریوزگیِ شرافتمندانه وادار می‌کرد. بهاور و دست آن‌سوی دریچه، هم‌زمان تأیید و انکار یکدیگر بودند. فیلسوف‌ها بلوف می‌زنند که اجتماع متناقضین محال است. می‌بینید؟ اضداد همیشه باهم در تضاد نیستند، چون این گاهی به نفع‌شان نیست.